Są takie momenty, kiedy budzisz się rano i już od pierwszych minut czujesz zmęczenie, mimo że teoretycznie przespałaś całą noc. Kiedy kawa przestaje działać, lista obowiązków przytłacza jeszcze zanim naprawdę zaczniesz dzień, a najprostsze rzeczy wymagają od Ciebie znacznie więcej energii niż kiedyś. I choć z zewnątrz wszystko może wyglądać „normalnie”, w środku pojawia się coraz częściej ciche pytanie:
„Co jest ze mną nie tak?”
Wiele kobiet w takich chwilach zaczyna oskarżać samą siebie o lenistwo, brak dyscypliny albo zbyt małą odporność psychiczną. Porównują się do innych, próbują jeszcze bardziej się zmotywować, jeszcze lepiej organizować swój czas, jeszcze mocniej „ogarniać życie”, podczas gdy ich organizm od bardzo dawna próbuje powiedzieć jedno:
„Jestem przeciążony. Potrzebuję odpoczynku i bezpieczeństwa.”
Problem polega na tym, że żyjemy w świecie, który nauczył nas ignorować sygnały płynące z ciała. Bardzo często zauważamy swoje zmęczenie dopiero wtedy, kiedy organizm zaczyna odmawiać współpracy — pojawia się bezsenność, drażliwość, napięcie mięśniowe, płaczliwość, trudność z koncentracją albo poczucie, że nawet odpoczynek przestaje pomagać.
I właśnie wtedy warto zrozumieć jedną bardzo ważną rzecz:
to nie zawsze jest lenistwo. Bardzo często jest to przeciążony układ nerwowy.
Nasz układ nerwowy został stworzony po to, żeby pomagać nam przetrwać. Reaguje na zagrożenie, mobilizuje organizm do działania, zwiększa czujność i napięcie wtedy, kiedy jest to potrzebne. Problem zaczyna się wtedy, gdy ciało przez tygodnie, miesiące, a czasem nawet lata funkcjonuje w stanie ciągłego pobudzenia.
Dzisiaj zagrożeniem nie musi być już realne niebezpieczeństwo. Dla organizmu ogromnym obciążeniem może być:
Ciało nie odróżnia dobrze stresu „dużego” od małych napięć powtarzających się codziennie. Jeśli przez długi czas nie dostaje przestrzeni na regenerację, zaczyna funkcjonować tak, jakby cały czas było w trybie alarmowym.
I właśnie wtedy wiele kobiet zaczyna mówić:
„Nie mam siły.”
„Nie mogę się skupić.”
„Nic mi się nie chce.”
„Najchętniej zniknęłabym na kilka dni.”
To nie jest fanaberia ani słabość. To sygnał organizmu, który od bardzo dawna próbuje sobie poradzić z nadmiarem napięcia.
To jeden z najbardziej paradoksalnych aspektów przeciążenia. Kiedy organizm przez długi czas żyje w napięciu, odpoczynek przestaje być czymś naturalnym.
Niektóre kobiety zauważają, że kiedy wreszcie siadają na kanapie, zamiast ulgi pojawia się niepokój. Inne automatycznie sięgają po telefon, włączają serial, zaczynają sprzątać albo szukają kolejnego zajęcia, bo cisza staje się niewygodna. To dlatego, że ciało przyzwyczajone do ciągłego pobudzenia zaczyna traktować spokój jako coś obcego. Układ nerwowy nauczył się funkcjonować w napięciu i nie wie już, jak wygląda prawdziwe rozluźnienie.
Bardzo wiele kobiet żyje dziś w stanie permanentnej gotowości:
A przecież organizm nie został stworzony do nieustannego funkcjonowania na wysokich obrotach.
Osoby wysokowrażliwe często odbierają świat intensywniej niż inni. Mocniej odczuwają emocje, szybciej się przebodźcowują, bardziej reagują na hałas, napięcie innych ludzi, konflikty czy nadmiar obowiązków. Bardzo często są też niezwykle empatyczne i przyzwyczajone do ignorowania własnych potrzeb na rzecz innych.
Problem polega na tym, że świat rzadko uczy wrażliwe kobiety dbania o własny układ nerwowy. Znacznie częściej słyszą:
„Musisz być silniejsza.”
„Nie przesadzaj.”
„Inni mają gorzej.”
Tymczasem wrażliwość nie jest problemem do naprawienia. Jest cechą, która potrzebuje odpowiednich warunków:
Kiedy tego brakuje, ciało zaczyna wysyłać coraz mocniejsze sygnały przeciążenia.
Czasem bardzo niepozornie.
To nie zawsze spektakularne załamanie nerwowe. Częściej jest to codzienność, w której:
Wiele kobiet funkcjonuje w takim stanie przez lata, uznając go za „normalny”. Organizm jednak nie zapomina o napięciu. Ciało cały czas je zapisuje, dlatego regulacja układu nerwowego nie jest modą ani luksusem. To podstawowa potrzeba organizmu.
Nie od kolejnej listy zadań i nie od zmuszania siebie do „pozytywnego myślenia”.
Regulacja zaczyna się od zauważenia, że Twoje ciało prawdopodobnie od bardzo dawna próbuje sobie poradzić najlepiej, jak potrafi.
Czasem pierwszym krokiem jest:
To właśnie małe momenty bezpieczeństwa stopniowo uczą organizm, że nie musi cały czas walczyć.
W świecie, który nieustannie zachęca do większej produktywności, bardzo łatwo pomylić przeciążenie z lenistwem. Tymczasem wiele kobiet nie potrzebuje dziś kolejnej motywacji, tylko głębokiej regeneracji i poczucia bezpieczeństwa.
Może nie potrzebujesz bardziej się starać.
Może potrzebujesz:
Bo Twoje ciało nie jest maszyną.
I naprawdę nie musi funkcjonować w napięciu przez cały czas.
