W świecie, który nieustannie coś od nas chce – reakcji, działania, dostosowania – poznanie siebie może być najbardziej wywrotowym i uzdrawiającym aktem. Nie dlatego, że musisz się „naprawiać”. Ale dlatego, że wreszcie możesz przestać szukać siebie w oczach innych.
Gdy naprawdę znasz siebie – swoje emocje, potrzeby, granice – nie musisz już zgadywać, co jest dla Ciebie dobre. Wiesz. A to daje ulgę.
Nie musisz spełniać cudzych oczekiwań, nie musisz się porównywać. Znasz swój rytm. I w nim odpoczywasz.
Kiedy nie znasz siebie, łatwo się ze sobą kłócić: „Czemu znowu tak zareagowałam?”, „Powinnam być bardziej ogarnięta, mniej emocjonalna…”
Poznawanie siebie pozwala zobaczyć: „To moja natura. Tak działam. Tak reaguję – i to w porządku.”
Decyzje stają się prostsze. Wybierasz pracę, relacje, rytuały, które Cię wzmacniają – nie takie, które “powinny” działać.
Zamiast zgadywać, po prostu słuchasz. I już wiesz.
Nie musisz robić testów osobowości (choć mogą pomóc). Nie potrzebujesz tony notatek z journalingu. Nie musisz się “analizować”.
Wystarczy, że zaczniesz siebie słyszeć i traktować z uważnością.
Kiedy się denerwujesz – zauważ.
Kiedy czujesz radość – zatrzymaj się w niej na chwilę.
Nie pytaj „czy powinnam?”. Zapytaj: „co teraz czuję?”
To pierwszy krok.
To może być wieczorna herbata w ciszy. Poranna świeca zapalana z intencją.
Miejsce, w którym nie grasz roli, nie musisz działać. Po prostu jesteś.
Te chwile dają przestrzeń na usłyszenie siebie – bez szumu z zewnątrz.
Nie musisz tego zapisywać. Czasem wystarczy pomyśleć o tym przy herbacie.
Nie jesteś projektem do naprawy. Nie musisz mieć “gotowej wersji siebie”.
Poznawanie siebie to taniec, nie zadanie domowe. To bycie ze sobą – takim, jaka jesteś – każdego dnia trochę bardziej świadomie.
Poznawanie siebie to nie droga do „lepszej wersji”. To powrót do tej, którą już jesteś.
Pod tymi wszystkimi warstwami muszę, powinnam, wypada – jesteś Ty.
I może jedyne, czego naprawdę potrzebujesz, to czasem się zatrzymać i zapytać siebie:
„Hej, jak się dzisiaj masz?”
